همیشه تحت تاثیر قرار داد اما متوقف نشد و همچنان خود را با پیشرفت صنعت بازی هماهنگ کرده. با آمدن Resident Evil ۴ و دوربین معروف روی شانه‌، روایت سینماتیک و ترس مخلوط با اکشن‌، جریان جدیدی معرفی شد که نه تنها ژانر وحشت، بلکه صنعت بازی را متحول کرد. Resident Evil ۷ این مجموعه را به ریشه‌های تاریک ترس برد. دوربین اول شخص، روند کندتر و محیط‌های تاثیرگذار، نفسی تازه در کالبد خسته این مجموعه بود. آثار متعدد این سری بازی، وحشت را به یکی از ژانرهای پرطرفدار جهان گیم تبدیل و با مکانیک‌های انقلابی‌شان، شرایط را برای عرضه برخی از بزرگ‌ترین آثار این صنعت محیا کردند. در حالی که به سالگرد سی سالگی مجموعه بازی Resident Evil نزدیک می‌شویم، عضوی جدید در خانواده به نام Resident Evil Requiem متولد شده. آیا بازی جدید، جشن تولد این مجموعه را به تلخی می‌کشاند یا اثری پیش روی‌مان قرار گرفته که لایق نام Resident Evil است؟

گرافیک فنی و هنری کم‌نظیر، اولین عنصری است که می‌درخشد. امیدوارکننده است که کپکام بر خلاف بسیاری از کمپانی‌ها، از موتور Unreal برای ساخت بازی‌اش استفاده نکرده. آن‌ها بار دیگر به سراغ موتور داخلی‌شان یعنی RE Engine رفته‌اند که از Resident Evil ۷ همراه‌شان بوده. نتیجه، بازی شده که نه تنها از بهترین آثار عرضه شده در نسل نهم در زمینه گرافیک است، بلکه عملکرد فنی کم‌نظیری نیز دارد. موتور گرافیکی RE Engine پیوسته در قسمت‌های مختلف مجموعه حضور داشته و به دست Capcom چکش‌کاری شده تا هر بار بیش‌ از قبل به ابزاری بهینه برای نمایش ترس تبدیل شود. آخرین استفاده از این موتور در یک Resident Evil را در بازسازی نسخه چهارم این مجموعه دیدیم و حالا در Resident Evil Requiem، اوج آن پیش روی ما قرار دارد. هر آن‌چه یک بازی ترسناک برای ایجاد فضایی تاثیرگذار نیاز دارد، با کمک این موتور فراهم شده. نورپردازی بازی، به جرات استاندارد کیفی جدیدی را میان بازی‌های ترسناک تعیین کرده. هر منبع نور بسته به قدرت‌اش با دقتی بی‌نظیر به سطوح مختلف می‌تابد. هر سطح بر اساس جنس بافت خود، از زمین چوبی فرسوده گرفته تا پوست مرده زامبی‌ها، به نور واکنش نشان می‌دهد. سایه‌ها به شکلی دقیق شکل می‌گیرند و این تاثیرگذاری محیط‌ها را دو چندان کرده.

در کنار نورپردازی و سایه‌های با کیفیت، بافت‌ محیط و شخصیت‌ها قرار دارد که با دقتی بسیار بالا طراحی شده. هر بخش از بازی سرشار از ریزه‌کاری است. مفاهیم Resident Evil Requiem نظیر تنهایی و بی‌پناهی شخصیت Grace در فضایی خطرناک، به لطف جزییات بی‌نظیر محیط‌ها به تصویر کشیده می‌شود. کیفیت خون و فیزیک مربوط به آن نیز در سطح بسیار بالایی قرار دارد. پاشیدن خون بر اساس زاویه ضربه و سطحی که به آن می‌پاشد دیدنی است. در بازی لحظات زیادی وجود دارد که شاهد انفجار سر دشمنان و رنگ‌آمیزی دیوارها با خون‌شان هستیم. این جزییات آن‌قدر زیاد است که چند ثانیه را صرف تماشای لیز خوردن خون‌ها روی کاغذ دیواری کهنه می‌کنیم. انیمیشن‌های دقیق، به انتقال حس گیم‌پلی بازی کمک کرده‌اند. Grace Ashcroft فردی مبتدی است که بر خلاف Leon S. Kennedy خطرهای زیادی را تجربه نکرده. این باعث شده که در حضور ترس، نفس‌هایش تند شده و دستان‌اش بلرزد. لرزش دست Grace در هدف‌گیری اسلحه نیز تاثیر می‌گذارد. چنین ریزه‌کاری‌هایی نقشی مهم در انتقال کامل حس وحشت ایفا می‌کند

ساخت اثری جدید در مجموعه قدیمی و محبوب Resident Evil کار آسانی نیست. این سری بازی هم‌چون آسمانی پر ستاره است و اضافه کردن ستاره‌ای دیگر به آن که هم‌چون بقیه دیده شده و بدرخشد، دشوار به نظر می‌رسد. Resident Evil Requiem به گذشته نگاه و تاکید می‌کند. این اثر با بازگرداندن یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های مجموعه و مرور خاطرات، به تاریخ سی ساله مجموعه ادای احترام کرده. در عین حال، معرفی با کیفیت شخصیتی جدید، حرکتی درست به سمت آینده است. هرچند لحظات اکشن، از آن جادوی موزون خالق مجموعه یعنی شینجی میکامی فاصله دارد، اما این بازی در انتها ثابت می‌کند که لایق حمل نام فرنچایز Resident Evil است. Requiem آمده تا تجربه ترس را روی RE Engine که یکی از بهترین موتورهای گرافیکی ژانر وحشت است عرضه و با تاکید بر عناصر موفق بازی‌های قبلی، نظر هواداران را به خود جلب کند.